Γράφει η Γεωργία Κωστοπούλου

 

Ένας «Φόνος στην ταράτσα». Ένας φόνος με στρυχνίνη στην ταράτσα! Και μόνο που διαβάζω για στρυχνίνη, το μυαλό μου πάει στην αγαπημένη Αγκάθα Κρίστι, σε βιβλίο της οποίας διάβασα για πρώτη φορά για το συγκεκριμένο δηλητήριο το πάλαι ποτέ, δε λέω πότε, αλλά δε με λες και σύγχρονη της Κρίστι… Φαντάζομαι ότι δεν είμαι η μόνη και πως κι άλλοι έκαναν τον συσχετισμό. Και κάπου εδώ υπάρχουν κάποιοι κακοπροαίρετοι που θα σκεφτούν ότι με το πρώτο της μυθιστόρημα η Νατάσα Ιντζόγλου θέλει να ανταγωνιστεί τη μεγάλη κυρία του μυστηρίου. Ας αφήσουμε αυτές τις κακίες στην άκρη και ας κατανοήσουμε αυτό που έκανε η συγγραφέας που δεν είναι τίποτε άλλο από το να εμπνευστεί από την Κρίστι και να δημιουργήσει μια δικιά της ιστορία.

Η ντετέκτιβ Ανδριάνα Νικάκη και ο βοηθός της, Ερμής Κέζης, συνεργάζονται με την αστυνομία σαν εξωτερικοί συνεργάτες σε περιπτώσεις που οι δυνάμεις της αστυνομικής διεύθυνσης δεν επαρκούν. Αυτή τη φορά καλούνται να ερευνήσουν μια υπόθεση που ο υπαστυνόμος που την έχει αναλάβει τη θεωρεί μια ακόμα περίπτωση αυτοκτονίας. Όμως η ντετέκτιβ Νικάκη δεν συμφωνεί, τουλάχιστον όχι πριν εξετάσει όλα τα στοιχεία και πριν μιλήσει με όλους τους μάρτυρες.

Όλα συνέβησαν σε μια γιορτή στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας. Κάποιοι από τους ενοίκους και κάποιοι επισκέπτες τους, μαζεύτηκαν στην ταράτσα για να γιορτάσουν τα γενέθλια της Μαίρης, μιας εκ των ενοίκων. Όλα πήγαιναν μια χαρά, ή όσο καλά μπορεί να πάει μια γιορτή όταν υπάρχουν συμπάθειες και αντιπάθειες ανάμεσα στους καλεσμένους, μέχρι τη στιγμή που μια καλεσμένη πεθαίνει δηλητηριασμένη από στρυχνίνη. Όταν οι ανεπίσημες ανακρίσεις των παρευρισκόμενων στη γιορτή ξεκινούν, αλήθειες και ψέματα λέγονται από όλους και η Ανδριάνα με τον Ερμή προσπαθούν να καταλάβουν τι κρύβεται πίσω από αυτή τη συμπεριφορά.

Η συγγραφέας ξεκινάει συστήνοντας τα κυριότερα πρόσωπα του έργου ώστε ο αναγνώστης να γνωρίζει από την αρχή κάποιες από τις δυναμικές της περίεργης αυτής παρέας, αλλά και κάποια παραπάνω στοιχεία για την Ανδριάνα και τον Ερμή. Όλα αυτά είναι σημαντικά στοιχεία για να μπει κανείς στην ιστορία κατευθείαν και να αρχίσει να αναρωτιέται τι πραγματικά συνέβη από τις πρώτες σελίδες. Από την ώρα της γιορτής ακόμα ο αναγνώστης είναι σε θέση να κάνει υποθέσεις, από την πιο απλή, την πιο φανερή, μέχρι την πιο περίεργη ίσως. Καθώς όμως διαβάζει τα όσα καταθέτουν ο ένας μετά τον άλλο, αλλά και τον σχολιασμό της Ανδριάνας για τα όσα προδίδει η στάση του σώματος του κάθε ομιλητή, αλλάζει γνώμη και τα πιθανά σενάρια πληθαίνουν.

Η Νατάσα Ιντζόγλου μας δίνει ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται πραγματικά σε πολύ λίγο χρόνο. Οι καταθέσεις διαδέχονται η μία την άλλη και θες να δεις ποια θα είναι τα επόμενα στοιχεία, αλλά και που θα καταλήξει η έμπειρη ντετέκτιβ. Και τελικά να αναρωτηθείς αν τελικά έπρεπε η ντετέκτιβ να σκαλίσει τόσο την υπόθεση; Εδώ μπαίνει ένα ηθικό δίλημμα που ορθά επέλεξε η συγγραφέας να συμπεριλάβει. Καλό είναι να θυμόμαστε ότι τα πράγματα δεν είναι πάντα άσπρο ή μαύρο και κάποιες αποφάσεις είναι πιο δύσκολες από άλλες.

 

Εκδόσεις Μίνωας

 

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η Νατάσα Ιντζόγλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε Οργάνωση & Διοίκηση Επιχειρήσεων, συνεχίζοντας με διπλό μεταπτυχιακό στο Διεθνές Μάνατζμεντ με υποτροφία στην Ολλανδία και στην Ισπανία. Με ιδιαίτερη αγάπη για τη λογοτεχνία από παιδί, κέρδισε τρεις σχολικούς διαγωνισμούς καλύτερου διηγήματος. Συμμετείχε στη συγγραφή των συλλογικών βιβλίων μυστηρίου «Συνταγές για δολοφόνους» (2022), «Η επίσκεψη» (2021), καθώς του σεναρίου του θεατρικού έργου «Τα σύνδρομα» (2022). Παρακολούθησε Εγκληματολογία, Ανακριτική και Δημιουργική Γραφή για τέσσερα χρόνια στη σχολή Tabula Rasa.
Είναι διευθύντρια διεθνών ομάδων πωλήσεων στην Amazon και προηγουμένως στη Google. Παράλληλα, ασχολείται ερασιτεχνικά με την υποκριτική και συμμετέχει εθελοντικά σε προγράμματα για την ενδυνάμωση των γυναικών, την υποστήριξη των παιδιών και των ηλικιωμένων.
Έπειτα από οκτώ χρόνια σε διάφορες πόλεις του εξωτερικού, ζει μόνιμα στην Αθήνα.