Γράφει η Γεωργία Κωστοπούλου

 

Πριν από λίγα χρόνια είχε κυκλοφορήσει ένα ακόμη βιβλίο του Cosby στα ελληνικά, το «Δάκρυα Ξυράφι», το οποίο είχε κάνει αίσθηση στο αναγνωστικό κοινό. Θυμάμαι ότι είχα διαβάσει πολύ καλά σχόλια, αλλά για κάποιο λόγο δεν το έπιασα ποτέ στα χέρια μου. Το φθινόπωρο κυκλοφόρησε το «Οι αμαρτωλοί στάζουν αίμα» που μου τράβηξε αμέσως την προσοχή. Με τέτοιο τίτλο, είναι δύσκολο να μην σου τραβήξει την προσοχή. Διαβάζοντας την υπόθεση του βιβλίου αλλά και μερικά σχόλια αναγνωστών κατάλαβα πως είναι ένα βιβλίο που ήθελα να διαβάσω. Κι ερχόμαστε στην ώρα που το διάβασα και σας γράφω αυτά τα λόγια!

Βρισκόμαστε στον Αμερικανικό Νότο, στη Βιρτζίνια και συγκεκριμένα στην Κομητεία του Χάροντα, όπου ερχόμαστε αντιμέτωποι με πυροβολισμούς σε ένα σχολείο. Δράστης φαίνεται να είναι ένας νεαρός μαύρος και θύμα ένας λευκός καθηγητής, αγαπητός σε όλους στην Κομητεία. Ο σερίφης Τάιτους Κράουν, ο πρώτος μαύρος σερίφης στην περιοχή και πρώην πράκτορας του FBI καλείται να λύσει ένα πολύ δύσκολο μυστήριο.

Με το που φτάνει στο σχολείο ανακαλύπτει πως ο νεαρός δράστης είναι ο γιος ενός φίλου του. Δεν μπορεί να κατανοήσει ποιο ήταν το κίνητρό του, όμως δεν έχει χρόνο γι’ αυτό εκείνη τη στιγμή, γιατί ο νεαρός Λατρέλ, αφού είπε κάποια πράγματα στον Τάιτους όρμησε στους αστυνομικούς με αποτέλεσμα να τον πυροβολήσουν θανάσιμα. Τώρα, ο Τάιτους, πέρα από το έγκλημα του Λατρέλ, περιμένει τη θύελλα που θα ακολουθήσει το θάνατό του, το θάνατο ενός μαύρου από λευκούς αστυνομικούς.

Τα όσα είπε ο Λατρέλ λίγο πριν πεθάνει αλλά και τα υπόλοιπα στοιχεία της έρευνας, οδηγούν τους αστυνομικούς σε μια υπόθεση που όμοιά της δεν είχαν ξαναδεί στην Κομητεία. Ένας κατά συρροή δολοφόνος έχει βασανίσει και θανατώσει τουλάχιστον εφτά παιδιά στην Κομητεία του Χάροντα, και φαίνεται πως, ο αγαπημένος καθηγητής Σπίρμαν έπαιρνε μέρος σε όλο αυτό, χωρίς να είναι ο μόνος ένοχος, αλλά και ο Λατρέλ ήταν παρόν.

Ο Αμερικανικός Νότος είναι γεμάτος από ιστορίες ρατσισμού, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη του τη σχέση των Νοτίων με τη δουλεία. Οι μεγάλοι γαιοκτήμονες του Νότου εκμεταλλεύονταν στο έπακρο τους δούλους τους και αν μπορούσαν θα συνέχιζαν αυτή την τακτική για πολύ περισσότερο. Αντιπροσωπευτικό δείγμα της πολιτικής αυτής των Νοτίων, είναι η απόσχιση της Συνομοσπονδίας, των αρχικά επτά και μετέπειτα έντεκα πολιτειών του Νότου, που δε συμφωνούσαν με τον πρόεδρο Λίνκολν και την πρόθεσή του να καταργήσει τη δουλεία. Ακόμα και σήμερα μπορεί κανείς να βρει σημαίες της Συνομοσπονδίας σε πολιτείες όπως η Βιρτζίνια, η Λουϊζιάνα και το Τέξας. Αποτέλεσμα αυτής της ενέργειας ήταν ο εμφύλιος πόλεμος στην Αμερική και η τελική επικράτηση του Βορρά. Όμως, ακόμα κι αν ο αριθμός των Αφροαμερικανών που απέκτησαν την ελευθερία τους μετά το πέρας του πολέμου είναι εξαιρετικά υψηλός, η θέση τους στην Αμερικανική κοινωνία απασχόλησε τη χώρα για πολλά χρόνια αργότερα. Κρίνοντας από τα γεγονότα των τελευταίων ετών, ίσως την απασχολεί ακόμα.

Αυτό που ο Cosby τονίζει στο βιβλίο του είναι πιθανώς η προσωπική του εμπειρία, ή τα όσα έβλεπε στην καθημερινότητά του αφού κι ο ίδιος έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στη Βιρτζίνια και μπορεί να γνωρίζει την κατάσταση που επικρατεί στην πολιτεία. Τα δείγματα ρατσισμού που προβάλει στο βιβλίο δε μου φαίνονται εξωπραγματικά, αν και ίσως έχει υπερβάλει σε κάποια σημεία, ακριβώς για να τα τονίσει. Όμως έχει δίκιο ότι υπάρχει. Αυτό το μίσος προς ανθρώπους με διαφορετικό χρώμα δέρματος, υπάρχει, δεν έχει εξαλειφθεί, δεν έχει εκλείψει, αντίθετα θα έλεγα. Τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει και γίνεται όλο και πιο ορατό, όλο και πιο έντονο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και ο θρησκευτικός φανατισμός έχει αρχίσει να παίρνει και πάλι τεράστιες διαστάσεις. Η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται, αφού οι άνθρωποι δε μαθαίνουν ποτέ από τα λάθη του παρελθόντος..

Εκτός από την εξαιρετική, ομολογώ, ιστορία του βιβλίου με τον ρατσισμό και όλα αυτά που μπορεί να προκαλέσει σε όσους τον υφίστανται, ο Cosby έχει ένα φοβερό τρόπο να επικοινωνεί αυτά που θέλει να πει. Η ροή είναι κινηματογραφική και σε πιάνει από γιακά και σε τραβάει μαζί της στα βάθη της ιστορίας. Και μάλιστα με σκληρό και βίαιο τρόπο. Τα εγκλήματα που περιγράφονται δεν είναι απλά και συνηθισμένα. Είναι ωμά και σκληρά με λεπτομέρειες που έχουν το σκοπό τους και στηρίζουν όλο το αφήγημα, ακόμα και τους πιο δευτερεύοντες χαρακτήρες.

Ναι, είναι ένα σκληρό βιβλίο, που μπορεί να γίνει δύσκολο σε σημεία, είναι όμως και ένα αφήγημα που στοχεύει να αφυπνίσει τον αναγνώστη. Εξαιρετικό! Φυσικά και θα διαβάσω και το «Δάκρυα Ξυράφι» και ό,τι άλλο δικό του πέσει στα χέρια μου!

 

Εκδόσεις Gutenberg

 

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Σον Α. Κόσμπι γεννήθηκε το 1973 στη Βιρτζίνια. Ο πατέρας του δούλευε σε ψαροκάικο και η μητέρα του, η οποία ήταν ανάπηρη, μεγάλωσε σε μεγάλο βαθμό μόνη της – σ’ ένα τροχόσπιτο και με κουπόνια τροφίμων – τον ίδιο και τον αδερφό του. Φιλόπονος μαθητής υποχρεώθηκε να διακόψει τις σπουδές του στο κοινοτικό κολλέγιο γιατί δεν είχε τη δυνατότητα να πληρώνει τα δίδακτρα. Μέχρι το 2019 που κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο, το οποίο έγινε αμέσως επιτυχία δούλευε ως πορτιέρης, οικοδόμος, πωλητής και σήμερα ακόμα, παρά τα συνεχόμενα bestseller του,  βοηθάει στις εργασίες του γραφείου τελετών της γυναίκας του.