Γράφει η Γεωργία Κωστοπούλου

 

Ένας δούκας είναι πάντα μια καλή ιδέα! Τι; Δεν είναι αυτή η σωστή φράση; Λεπτομέρειες! Όταν πρόκειται για ρομαντικό βιβλίο εποχής, νομίζω είναι η κατάλληλη! Βέβαια, δούκας από δούκας, έχει διαφορά! Αυτό έρχεται να μας πει το τρίτο βιβλίο της σειράς «Συνάντηση με ένα δούκα»! Ή κάπως έτσι..

Ο Γκάμπριελ Ντιουκ είναι γνωστός στο Λονδίνο ως ο Δούκας της Καταστροφής, κι αυτό γιατί έχει καταφέρει να αποκτήσει μια διόλου ευκαταφρόνητη περιουσία εκμεταλλευόμενος τα λάθη και τις ατασθαλίες των αριστοκρατών. Με άλλα λόγια, ο Γκάμπριελ δε γεννήθηκε δούκας, γεννήθηκε πάμφτωχος και έζησε μια δύσκολη ζωή, όμως πλέον δεν πεινάει και δεν του λείπουν τα χρήματα. Είναι αδίστακτος και μεθοδικός και έχει σκοπό να αυξήσει κι άλλο την περιουσία του μοσχοπουλώντας την έπαυλη που ανακαινίζει δίπλα σε αυτή της γεροντοκόρης λαίδης Κάμπιον. Όμως η Πηνελόπη Κάμπιον δεν έχει καμία σχέση με αυτό που είχε στο μυαλό του.

Η Πένι μπορεί να θεωρείται γεροντοκόρη, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Είναι απλά μια νεαρή λαίδη που ζει μακριά από την κοινωνική ζωή και τους χορούς της αριστοκρατίας, αφενός γιατί δεν της ταιριάζουν ή δεν ταίριαξε αυτή μαζί τους, και αφετέρου γιατί δεν είναι κάτι που χρειάζεται. Έχει τους φίλους της, τα ζώα της και είναι μια χαρά. Ή έτσι νόμιζε , μέχρι που έλαβε το γράμμα του αδερφού της και αντιλαμβάνεται πως η ζωή της πρόκειται να αλλάξει σύντομα. Έτσι, όταν ο νέος της γείτονας απαιτεί να απομακρυνθούν όλα τα ζώα από την οικία τη, εκείνη θα δεχθεί, με τον όρο ότι όλα θα πάνε σε σπίτια όπου θα τα αγαπούν.

Έχει πολύ ενδιαφέρον να βλέπεις πώς μια κόρη αριστοκρατών έχει μετατρέψει την οικία της σε καταφύγιο ζώων. Και δε μιλάμε για μια γυναίκα που απλά έχει μερικές γάτες στο σπίτι της! Μιλάμε για γατάκια, σκαντζόχοιρους, κότες, ακόμα και ένα ταύρο και μια κατσίκα! Η Πένι είναι μια ηρωίδα που έχει πολλή αγάπη να δώσει και τη δίνει όλη στα ζώα που τη χρειάζονται, μέχρι που γνωρίζει τον Γκάμπριελ και τον παίρνει κι αυτόν υπό την προστασία της. Είναι αποφασισμένη να τον σώσει ενώ παράλληλα προσπαθεί να κρατήσει τα δικά της μυστικά καλά κρυμμένα.

Η ιστορία αγάπης που αναπτύσσεται ανάμεσα σε αυτούς τους δύο είναι τόσο όμορφη και ταιριαστή. Είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις που εκείνος δεν θέλει να παραδεχτεί ούτε στον ίδιο του τον εαυτό τα όσα νιώθει, όμως, ό,τι κι αν λέει ή δε λέει, αυτά υπάρχουν. Ο Γκέιμπ πιστεύει πως δεν είναι αντάξιος της Πένι και γι’ αυτό προσπαθεί να κρατηθεί μακριά της. Το ίδιο φαίνεται να πιστεύουν και οι φίλοι της οι οποίοι προσπαθούν να την προστατεύσουν από τον αδίστακτο αυτό άντρα.

Αυτό που κανείς τους δεν γνωρίζει όμως είναι ο λόγος που η Πένι είναι τόσο απομονωμένη από τους ανθρώπους. Ένας λόγος που δεν άργησα να αντιληφθώ, όμως νομίζω ότι δεν είναι κάτι που η συγγραφέας χειρίστηκε με τον καλύτερο τρόπο. Αυτή είναι και η μόνη μου ένσταση στο συγκεκριμένο βιβλίο.

Ένα ωραίο ρομαντικό βιβλίο εποχής που διαβάζεται ευχάριστα και γρήγορα.

 

Εκδόσεις Elxis