Γράφει η Γεωργία Κωστοπούλου

 

Διαβάζοντας κανείς αυτό το βιβλίο, θα παρατηρήσει ότι οι ημερομηνίες που εκτυλίσσεται η ιστορία είναι τοποθετημένες στο σήμερα, πράγμα που μπορεί να τον ξαφνιάσει, μιας και αυτή δεν είναι η σημερινή πραγματικότητα. Αν όμως σκεφτεί ότι το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1993, τότε μπορεί να κάνει τη σύνδεση με το πώς φανταζόταν η συγγραφέας το μέλλον της Αμερικής και κατ’ επέκταση και του πλανήτη, σε τριάντα χρόνια. Πρόκειται ουσιαστικά για μια δυστοπία, από αυτές που δεν απέχουν πολύ από την πραγματικότητα, και που μπορεί να είναι προφητικές για το μέλλον.

Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο, και συγκεκριμένα το σημείο που λέει “Καλιφόρνια 2024 – Ο νέος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών προκαλεί μια πρωτοφανή κρίση, επιδιώκοντας «να κάνει ξανά μεγάλη την Αμερική».” δεν μπόρεσα να μην κάνω τη σύνδεση με τη σημερινή εποχή και τον τωρινό πρόεδρο που, κατά την ταπεινή μου γνώμη, έχει δείξει πολλά σημάδια πως οδεύει προς μια από τις πολλές δυστοπίες που έχουμε διαβάσει την τελευταία εικοσαετία τουλάχιστον… Αλλά όπως είπα, αυτή είναι η δική μου γνώμη. Πάμε τώρα στα του βιβλίου.

Η Λόρεν, είναι κόρη πάστορα και έχει γεννηθεί με ένα σύνδρομο υπερευαισθησίας στα συναισθήματα των άλλων. Αυτό σημαίνει ότι νιώθει τόσο τον πόνο τους όσο και την ευχαρίστησή τους. Ζει με την οικογένειά της σε μια από τις φρουρούμενες και περιφραγμένες γειτονιές που έχουν δημιουργηθεί, μετά τις δραματικές αλλαγές που έχουν συμβεί στη χώρα. Στην αρχή βλέπουμε πώς επιβιώνει η ίδια και η οικογένειά της, πράγμα καθόλου εύκολο δεδομένων των συνθηκών, αρκετό όμως για να μας δώσει μια εικόνα της κατάστασης που επικρατεί.

Μόνο που μια νύχτα η Λόρεν θα χάσει ολόκληρη την οικογένειά της και θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει αυτό που μέχρι πρόσφατα ήταν ένα ασφαλές μέρος για εκείνη. Χάρη στην προνοητικότητα που τη διακατέχει, όταν βρεθεί στο δρόμο θα έχει μαζί της κάποια εφόδια για μια καινούρια αρχή κάπου αλλού. Θα κινήσει για τον Βορρά, μαζί με δυο άλλα άτομα από την κοινότητά τους. Ο δρόμος τους δε θα είναι εύκολος, όμως ο στόχος τους θα είναι τελικά να δημιουργήσουν μια νέα κοινότητα που θα μπορούσε, εν δυνάμει, να θέσει τις βάσεις για ένα καλύτερο μέλλον.

Δε θέλω να πω περισσότερα για την πλοκή, όμως το μέλλον που η Μπάτλερ έβλεπε να έρχεται, πολύ φοβάμαι πως δεν αργεί. Κι όλα συνδέονται με το πώς χειριζόμαστε τα πράγματα τα τελευταία χρόνια. Ο πρώτος πληθυντικός αναφέρεται σε ολόκληρη την ανθρωπότητα που έχει πάψει να σκέφτεται και να έχει ελεύθερη βούληση, που τα ενδιαφέροντά της κλίνουν προς τον υπερκαταναλωτισμό και την απληστία. Από όλα θέλουμε περισσότερο. Περισσότερη προσοχή, περισσότερα υλικά αγαθά, περισσότερη προβολή, περισσότερη δύναμη, η λίστα δεν έχει τελειωμό.

«Η παραβολή του σπορέα» είναι ένα βιβλίο που σηκώνει συζήτηση και παρακινεί τη σκέψη! Αν ψάχνετε ένα βιβλίο που να έχει αυτά τα στοιχεία, τότε διαβάστε το! Θα συμφωνήσετε μαζί μου πως είναι το κατάλληλο βιβλίο για να διαβάσετε στη λέσχη βιβλίου σας!

 

Εκδόσεις Αίολος

 

Λίγα λόγια για την συγγραφέα

H συγγραφέας Οκτάβια Ε. Μπάτλερ γεννήθηκε το 1947 στην Πασαντίνα της Καλιφόρνιας. Ορφανή από πατέρα, μεγάλωσε με τη μητέρα της. Ήταν δυσλεκτική και εσωστρεφής ως παιδί. Ξεκίνησε να γράφει ιστορίες από δέκα ετών αποφασισμένη να γίνει συγγραφέας. Η Μπάτλερ μαθήτευσε δίπλα στον σπουδαίο συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Χάρλαν Έλισον, ο οποίος πρώτος ξεχώρισε το συγγραφικό της ταλέντο και την ενθάρρυνε να συνεχίσει.
Το 1976 εκδίδεται το πρώτο της μυθιστόρημα, Patternmaster, με το oποίο εγκαινιάζει τη σειρά μυθιστορημάτων Patternist. Το Εξ αίματος (Kindred, 1979), το μοναδικό της έργο που δεν ανήκει στη λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας, συνδυάζει το ιστορικό μυθιστόρημα και το φανταστικό στοιχείο με μοναδικό τρόπο. Παραμένει δημοφιλές και σήμερα διδάσκεται σε κολέγια και πανεπιστήμια. Στη δεκαετία του ’80 εξέδωσε την τριλογία επιστημονικής φαντασίας Xenogenesis και συνέχισε στη δεκαετία του ’90 με τη δυστοπική σειρά Earthseed, που σημείωσε εμπορική επιτυχία πολλά χρόνια μετά (λίστα ευπώλητων New York Times για το 2020) λόγω του προφητικού χαρακτήρα της.
Η Οκτάβια Ε. Μπάτλερ υπήρξε πρωτοπόρος, τόσο ως γυναίκα αφροαμερικανή, στον ανδροκρατούμενο τότε χώρο της επιστημονικής φαντασίας, όσο λόγω των θεμάτων που προσέγγισε μέσω των βιβλίων της όπως το φύλο, η φυλετική καταγωγή, η εξουσία. Η Μπάτλερ προσέγγισε κριτικά τα ιεραρχικά μοντέλα σκέψης που για αυτήν αποτελούν τη ρίζα κάθε μορφής ρατσισμού, σεξισμού, εθνικισμού ή ταξικών διακρίσεων.
Πήρε πολλές διακρίσεις για το έργο της, μεταξύ των οποίων και τα σημαντικά βραβεία Hugo και Nebula, το δε 1995 έλαβε την υποτροφία του ιδρύματος MacArthur, που για πρώτη φορά απονεμήθηκε σε συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της η Μπάτλερ αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας κι έτσι κατάφερε να ολοκληρώσει μόνο ένα, το τελευταίο της, μυθιστόρημα (Fledgling, 2005).
Πέθανε το 2006, μόλις 58 ετών, στην κατοικία της στο Σιάτλ.