Γράφει η Γεωργία Κωστοπούλου

 

Στις αρχές του μήνα κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο της Αλεξίας Κέπελη με τίτλο «Η μέντορας». Πρόκειται για ένα δυστοπικό μυθιστόρημα που δεν προσδιορίζεται στον χρόνο, μόνο στον τόπο. Και η αλήθεια είναι ότι από τη μια μου θύμισε λίγο το «Θαυμαστός καινούργιος κόσμος» του Χάξλεϋ, από την άλλη δε μου φαίνεται και πολύ περίεργο σαν μέλλον.

Βρισκόμαστε στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στην Αθήνα όπου μια ιδιωτική εταιρεία, η Vis, είναι αυτή που φροντίζει για την τάξη, και όχι μόνο. Η Vis είναι αυτή που καθορίζει τους κανόνες με τους οποίους θα πρέπει να συμμορφώνονται οι κάτοικοι, ώστε να μην τιμωρούνται και να είναι παραγωγικοί για την κοινωνία. Θέτει, σα να λέμε, τους νόμους του κράτους παρ’ όλο που δεν είναι ακριβώς νομοθετικός οργανισμός. Αν και για να λέμε και την αλήθεια, δεν το διευκρινίζει αυτό κάπου η συγγραφέας. Η Vis  αποφασίζει τι μπορούν να φοράνε οι κάτοικοι, τι ώρα θα πηγαίνουν για ύπνο, κάθε πότε θα έχουν βραδινή έξοδο και οτιδήποτε άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί.

Οι άνθρωποι που ελέγχουν την τήρηση των κανόνων είναι οι Ρυθμιστές. Αυτό τον ρόλο έχει και η Λητώ, η ηρωίδα της ιστορίας μας, για την οποία μαθαίνουμε πώς έφτασε να γίνει Ρυθμίστρια, όπως και άλλες λεπτομέρειες της προσωπικής και οικογενειακής της ζωής. Μαθαίνουμε όμως και ποιος είναι ο στόχος της. Να προστατεύσει τον αδερφό της, να τον φροντίσει, να του προσφέρει μια καλύτερη ζωή. Και να γίνει Μέντορας.

Ένας από τους βασικούς προβληματισμούς που θέτει η συγγραφέας είναι το «μέχρι που θα έφτανες αν/για να». Είναι ένα ερώτημα που πολλοί θα μπορούσαμε να απαντήσουμε με συγκεκριμένο τρόπο, μέσα σε ηθικά και λογικά πλαίσια, ειδικά όταν πρόκειται για μια υποθετική περίπτωση. Όταν δεν εξαρτάται το μέλλον μας, κάποιος δικός μας άνθρωπος ή ακόμα και ολόκληρη η ύπαρξή μας από μια τέτοια δύσκολη απόφαση όπως αυτή που καλείται να πάρει η ηρωίδα, ή μάλλον όπως αυτές που καλείται να πάρει σε καθημερινή σχεδόν βάση, τότε είναι πιο εύκολο να αποφασίσουμε και να πούμε ότι θα κάναμε το σωστό. Κάποιοι μπορεί να απαντήσουν ότι θα έκαναν τα πάντα για τα αγαπημένα τους πρόσωπα, κι αυτή, πρέπει να πω, ότι είναι μια απάντηση που έχω διαβάσει να δίνεται πολλές φορές σε μια τέτοια ερώτηση.

Διαβάζοντας όμως το βιβλίο, κάποια δεδομένα μπορεί να αλλάξουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Κι εδώ έρχεται το ερώτημα: «Είμαστε εγωιστές αν αποφασίσουμε να επιλέξουμε τη δική μας ζωή ή το τέλος των βασανιστηρίων, έναντι της ζωής ενός αγνώστου;». Πόσο εύκολα ή δύσκολα παίρνει κανείς την απόφαση να προδώσει ή ακόμα και να σκοτώσει; Κι αν πρόκειται για προδοσία, τότε προδίδει κανείς μόνο τα ιδανικά που κάποτε πίστευε ή μήπως προδίδει και τους ανθρώπους που τα πρεσβεύουν και που μάχονται γι’ αυτά;

Οι λιγότερες από 300 σελίδες αυτού του βιβλίου καταφέρνουν να προβληματίσουν τον αναγνώστη σε μεγάλο βαθμό, κι όμως περνούν γρήγορα, τρέχουν να προλάβουν τις εξελίξεις και να δουν ποιο είναι το τέλος. Έγινε τελικά η Λητώ Μέντορας; Κι αν ναι, πώς τα κατάφερε; Κι αν όχι, τι την έκανε να αλλάξει γνώμη;

Διαβάστε το! Αξίζει!

 

Εκδόσεις Διόπτρα

 

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

Η Αλεξία Κέπελη γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτη του Τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου και κάτοχος μεταπτυχιακού στην Πολιτιστική Διαχείριση. Η αγάπη της για τον πολιτισμό και, ειδικότερα, για τη λογοτεχνία ξεκίνησε από τα μαθητικά της χρόνια και εντάθηκε χάρη στις μετέπειτα σπουδές της. Ασχολείται με τη συγγραφή από μικρή ηλικία και αγαπάει ιδιαίτερα τη σύγχρονη μεταφρασμένη λογοτεχνία, που καταπιάνεται με καίρια κοινωνικά θέματα, όπως και τη λογοτεχνία φαντασίας. Το 2022 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα, Η Κυριαρχία της Σιωπής (εκδ. Χάρτινη Πόλη).