Γράφει η Γεωργία Κωστοπούλου

 

«Σταγόνες» είναι η ζωή, που είτε σε ξεδιψάει σαν γάργαρο νερό, είτε σε πνίγει σαν ορμητικό ποτάμι!

Για τους ήρωες αυτού του βιβλίου, διαβάζουμε πως η απώλεια γίνεται καταρρακτώδης βροχή, που τους μουσκεύει ως το κόκαλο, αφήνοντας μια υποψία ουράνιου τόξου, μια αμυδρή ελπίδα για φως.

Η ιστορία ξεκινάει στο Αγρίνιο, όπου η Τζένη πηγαίνει για την κηδεία του πεθερού της του Λουκά, παρέα με τα παιδιά της, Μπορεί με τον άντρα της να είναι σε διάσταση, όμως αυτό δε σημαίνει ότι θα τους στερήσει την οικογένειά τους από την πλευρά του πατέρα τους. Ακόμα κι αν η ίδια δεν έχει την καλύτερη σχέση με την πεθερά της. Η Βαγγελιώ πάλι, νιώθει ότι μαζί με τον Λουκά, χάνει τα πάντα, τους γιους της, τα εγγόνια της, τη σταθερά της στη ζωή. Αποσυντονίζεται.

Από την άλλη, ο Δημήτρης πενθεί τον πατέρα του και αρνείται να καταλάβει τη Τζένη και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Έχει τα δικά του θέματα να αντιμετωπίσει, τα θέλω του που μπορεί ίσως τώρα να κυνηγήσει, τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ή πράγματα που στερήθηκε. Στερήθηκε για τον μικρό του αδερφό τον Αντώνη, ένα παιδί που δε θα άντεχε στο Αγρίνιο, ούτε καν στην Ελλάδα και έπρεπε να φύγει μακριά. Να πάει στη Γερμανία να σπουδάσει. Εκεί που γνώρισε και την Τζένη, και έγιναν κολλητοί οι δυο τους. Εκεί που γνωρίστηκε και ο Δημήτρης με τη Τζένη και την ερωτεύτηκε αμέσως.

Το Φυστίκι ΠουΚυλάει θίγει πολλά κοινωνικά θέματα σε αυτό το βιβλίο. Μιλάει για τις σχέσεις των ανθρώπων. Τη σχέση ανάμεσα σε ένα ζευγάρι και πώς αν δεν έχουν και οι δύο στο νου τους ότι πλέον είναι ένα, τότε δε θα γίνουν ποτέ. Τη σχέση ανάμεσα σε συγγενείς εξ αίματος αλλά και εξ αγχιστείας και πως αυτά τα δύο κάποιες φορές μπορεί να γίνουν το ίδιο, όταν υπάρχει ανάγκη και όταν μιλάμε για ανθρώπους που νοιάζονται. Μιλάει για σχέσεις μη αποδεκτές από τις παλιές κοινωνίες, αλλά που είναι όμορφες γιατί υπάρχει αγάπη, το βασικό, αν και όχι μοναδικό, ζητούμενο σε μια σχέση.

Μιλάει όμως και για άλλα θέματα που μπορεί να αντιμετωπίσει κάποιος στο οικογενειακό του περιβάλλον και όχι μόνο. Μιλάει για τον αυτισμό και για το πως αν διαγνωστεί και γίνει αποδεκτός από την οικογένεια, μπορεί να αντιμετωπιστεί σωστά και το άτομο να έχει μια ομαλή ζωή. Μιλάει για τον χωρισμό και πως μπορεί να τον εκλάβουν τα παιδιά, αλλά και τα λάθη που κάνουν πολλές φορές οι μεγάλοι σε τέτοιες περιπτώσεις.

Πραγματικά είναι πάρα πολλά τα θέματα που πιάνει. Θα έλεγα ίσως και υπερβολικά πολλά. Σαν με αυτή την υπερβολή η συγγραφέας να θέλει να τονίσει περισσότερο όλα τα λάθη που κάνουμε σαν κοινωνία και να μας κουνήσει το καμπανάκι μπας και ξυπνήσουμε και αρχίσουμε να διορθώνουμε τα δικά μας, προσωπικά, λάθη.

Ωραίο βιβλίο, καλογραμμένο, με προσιτούς χαρακτήρες και αρκετούς προβληματισμούς. Ας γίνουν οι «σταγόνες» μας δάκρυα χαράς!

 

Εκδόσεις Διόπτρα

 

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

Ακροβάτης μεταξύ μυθοπλασίας και αληθινής ζωής, όπως τη ζω εγώ, όπως την ακούω από άλλους, όπως τη βλέπω, την αγγίζω, τη μυρίζω, τη γεύομαι. Αναπνέω από τα δάχτυλα που πληκτρολογούν. Οι λέξεις μου είναι οι ανάσες μου. Και αυτό είναι που θέλω να ξέρεις κυρίως για μένα.