«Όλεθρος» από τον Brandon Sanderson #BookReview

Γράφει η Γεωργία Κωστοπούλου

 

Ο κακός χαμός γίνεται στο τέλος του δεύτερου βιβλίου με τίτλο «Πυρφόρος» οπότε όπως ήταν φυσικό, θέλαμε με τη Μαρία να δούμε που θα οδηγήσει όλο αυτό. Οδήγησε στην Ιλντίθια, την πόλη που παλιά ονομαζόταν Ατλάντα, και που τα κτήριά της είναι κατασκευασμένα από αλάτι! Πως του ήρθε τώρα αυτό του Σάντερσον, δεν μπορώ να φανταστώ! Ειδικά αν σκεφτεί κανείς, πως δεν αρκεί που τα κτήρια είναι φτιαγμένα από αλάτι, αλλά γκρεμίζονται και ξαναχτίζονται κάθε λίγες μέρες, δεδομένου ότι η πόλη μετακινείται. Έτσι, τα κτήρια που είναι στο πίσω μέρος της πόλη σιγά σιγά καταρρέουν, ενώ καινούρια χτίζονται, από αλάτι βεβαίως, στο μπροστινό μέρος της πόλης. Μπροστινό θεωρείται αυτό που «βλέπει» προς την κατεύθυνση προς την οποία η πόλη κινείται. Ναι, το ξέρω ότι το ξανάπα, αλλά δεν το έχω χωνέψει ακόμα!

Πριν φτάσουν όμως στην Ιλντίθια, οι Τιμωροί που έχουν απομείνει επιχειρούν μια επίθεση στο Χυτήριο Νάιτχοκ, το μόνο τεχνολογικό κέντρο που γνωρίζουν. Είναι το μέρος όπου φτιάχνονται τα περισσότερα από τα τεχνολογικά θαύματα που χρησιμοποιούν, όπως για παράδειγμα τα τηλέφωνά τους αλλά και τα όπλα τους. Το Χυτήριο Νάιτχοκ να θυμίσω εκμεταλλεύεται τις ικανότητες των επικών, ώστε να δημιουργήσει συσκευές που να τις χρησιμοποιούν. Γενικά είναι ένα μέρος που θα το έλεγες και η παιδική χαρά των Τιμωρών, αλλά που όμως δεν έχουν πρόσβαση, δεν έχουν επισκεφτεί ποτέ και που τους αρνήθηκε βοήθεια όταν τη ζήτησαν. Έτσι πήραν την υπερτέλεια ιδέα να το διαρρήξουν. Αν κάποιος δεν το κατάλαβε, η ιδέα ήταν του Ντέιβιντ!

Δεν ξέρω τι άλλο μπορώ να πω χωρίς να προδώσω όλα όσα έχουν συμβεί στα προηγούμενα δύο βιβλία. Αυτό που μπορώ να πω είναι πως η δομή των Τιμωρών έχει αλλάξει δραματικά, όμως δεν παύουν να πιστεύουν στην ομάδα τους και να θέλουν να βοηθήσουν τα μέλη της, παλιά και νέα. Θα πω επίσης πως πλέον στρέφονται σε μια λιγάκι διαφορετική κατεύθυνση από αυτή που είχαν όταν ο Ντέιβιντ μπήκε στην ομάδα τους. Δεν είναι σκοπός τους να σκοτώνουν Επικούς, όχι αν μπορούν να διώξουν το σκοτάδι που τους κάνει μοχθηρούς.

Νομίζω αυτό ήταν και το σημείο στο οποίο ήθελε να φτάσει ο Σάντερσον. Να μη χάνεις ποτέ την πίστη σου στους ανθρώπους, ειδικότερα σε αυτούς που γνωρίζεις καλά και αγαπάς, αλλά και να προσπαθείς να τους βοηθήσεις με όποιο τρόπο μπορείς. Θα υπάρχουν όμως και οι «κακοί» της ιστορίας. Αυτούς θα πρέπει να τους αναγνωρίσεις και να τους πολεμήσεις με όποιον τρόπο μπορείς. Ποτέ όμως μη χάνεις την ελπίδα σου!

Το όνομά μου είναι Ντέιβιντ Τσάρλεστον.

Πάτησα το κουμπί του πυροκροτητή.

Κι η δουλειά μου είναι να σκοτώνω Επικούς.

Η βόμβα εξερράγη.

Κάπου εδώ να πω ότι ενθουσιάστηκα με το τέλος του βιβλίου! Μου άρεσε πολύ και αυτή η δόση ελπίδας που άφηνε να φανεί από το πρώτο ακόμα βιβλίο, με το σύμβολο των πιστών που ο πατέρας του Ντέιβιντ φορούσε στο λαιμό του. Το ίδιο «S» που τελικά φορούσε και ο Έιμπραχαμ και που στο τέλος το βλέπουμε στο στήθος ενός χαρακτήρα, να μας θυμίζει ολίγον τι από «Superman».

 

Εκδόσεις Μεταίχμιο

 

Λίγα λόγια για το συγγραφέα:

Ο Brandon Sanderson είναι ο δημιουργός της τριλογίας Ομιχλογέννητοι, που σημείωσε διεθνώς τεράστια εκδοτική επιτυχία. Είναι επίσης ο συγγραφέας που επιλέχτηκε για να ολοκληρώσει τη σειρά Ο Τροχός του Χρόνου, του Robert Jordan. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από είκοσι πέντε γλώσσες κι έχουν πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Ζει και εργάζεται στη Γιούτα των ΗΠΑ.

 

Leave a Reply / Αφήστε ένα σχόλιο

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.