Γράφει η Γεωργία Κωστοπούλου

 

Σήμερα θέλω να σας μιλήσω για την πρώτη νουβέλα της Πελαγίας Μπότση, κάποιοι ίσως την γνωρίζετε από τα παιδικά της βιβλία. Αυτή τη φορά, έρχεται στον κόσμο των ενηλίκων και μιλάει για την εποχή των 90s, μια εποχή που σημάδεψε τα σχολικά μου χρόνια και όσο να πεις, τη γνωρίζω καλά!

Ο Κώστας είναι ηθοποιός. Όμως, όση λάμψη κι αν έχει ζήσει στον επαγγελματικό του κόσμο, δεν την έχει πλέον στην προσωπική του ζωή. Μετά το θάνατο του πατέρα του, ανακαλύπτει πως η μόνη του κληρονομιά είναι χρέη. Την ίδια κληρονομιά έχουν και κάποιοι συγγενείς του, ξαδέρφια του για την ακρίβεια, οπότε και νιώθει υποχρεωμένος να τους ενημερώσει. Θα πρέπει όλοι τους να κάνουν αποποίηση κληρονομιάς, μιας και το χρέος είναι υπέρογκο, και κανείς τους δεν είναι σε θέση να το αποπληρώσει.

Καθώς δεν έχει πλέον την αίγλη που κάποτε είχε, ο Κώστας ανακαλύπτει πως όλοι και όλα φεύγουν από τη ζωή του, απομακρύνονται τώρα που έχει χάσει τη λάμψη του. Έτσι κι αυτός, αποφασίζει να μετακομίσει στο μοναδικό διαμέρισμα που του είχε μεταβιβάσει χρόνια πριν ο πατέρας του, στην Κυψέλη. Στην ίδια πολυκατοικία με τους συγγενείς που οφείλει να ενημερώσει για την κληρονομιά και τους οποίους έχει να δει πάρα πολλά χρόνια. Τόσα, που δεν θα τους αναγνώριζε αν τους έβλεπε στο δρόμο.

Η συγγραφέας μιλάει για μια εποχή που δεν υπάρχει πια. Τότε που η πολιτική ορθότητα δεν υπήρχε σαν έννοια και οι άσχημες, προσβλητικές και ρατσιστικές συμπεριφορές ήταν η καθημερινότητα. Όπου η πατριαρχεία βασίλευε σε όλο της το μεγαλείο και η διαφορετικότητα στιγματιζόταν και στοχοποιούνταν. Δε λέω βέβαια ότι αυτά τα φαινόμενα έχουν εκλείψει, όμως εκείνη την εποχή, δεν υπήρχε άλλη φωνή, δεν ακουγόταν, δεν κατάφερνε να βγει προς τα έξω.

Η διαφορετική Λήδα, γίνεται στόχος είτε λεκτικών προσβολών είτε και κακόβουλων ενεργειών ακόμα και από τα πιο κοντινά της πρόσωπα. Ο αγαπημένος της σκύλος, ένα ζώο που δεν έφταιξε σε τίποτα αλλά ούτε και θα πείραζε κάποιον πέρα από την προσπάθειά του να αμυνθεί ίσως, είναι ένας ακόμη στόχος. Ακόμα και η ηλικιωμένη μητέρα, που τέλεσε τον σκοπό της φέρνοντας τα παιδιά της σε αυτό τον κόσμο και μεγαλώνοντάς τα, αντιμετωπίζεται πλέον σαν βάρος, σαν αντικείμενο, σαν ένα έπιπλο σε μια γωνιά του σπιτιού.

Όλα αυτά μέσα σε μια οικογένεια λίγο παράταιρη. Ο ορισμός του αναγκάζομαι να υπάρξω με συγγενείς, με ανθρώπους που δεν επέλεξα να έχω κοντά μου, με ανθρώπους που δεν ταιριάζω καθόλου, που δεν τους καταλαβαίνω και δεν με καταλαβαίνουν, ούτε όμως κάνουν και κάποια προσπάθεια και που μιλάμε άλλη γλώσσα, αλλά ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Του να με εγκαταλείπει ο άνθρωπος που πίστευα πως με αγαπούσε, όταν δεν μπορώ πλέον να υποστηρίξω τα θέλω του. Του να χάνω λίγο τον εαυτό μου και να προσπαθώ να δικαιολογηθώ σε ανθρώπους που δεν έβλαψα, αλλά νιώθω υπεύθυνος.

Μπορεί οι ήρωες, ο Κώστας ή η Λήδα, να μην είναι ακριβώς οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Μπορεί όμως και να είναι.

 

Εκδόσεις Ενύπνιο

 

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

Η Πελαγία Μπότση γεννήθηκε στην Αθήνα το 1984. Έχει σπουδάσει Δραματική Τέχνη, Ιστορία και Φιλοσοφία της Επιστήμης και Δημιουργική Γραφή. Εργάζεται στην Ακαδημία Αθηνών. Ο φτωχός συγγενής είναι η πρώτη της νουβέλα.