Γράφει η Γεωργία Κωστοπούλου

 

Η ελληνική λογοτεχνία του φανταστικού τα τελευταία χρόνια γνωρίζει μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα άνθηση και η Δανάη Ιμπραχήμ αποτελεί αναμφίβολα μία από τις πιο ξεχωριστές φωνές της. Με το «Η τελευταία ευχή», η συγγραφέας επιστρέφει σε έναν κόσμο όπου η αραβική μυθολογία, η ιστορία, οι θρύλοι και το υπερφυσικό συνυπάρχουν με τρόπο φυσικό και αβίαστο, δημιουργώντας μια ιστορία που συνδυάζει επικό fantasy, ιστορική φαντασία και μια βαθιά συγκινητική ιστορία αγάπης.

Η πλοκή ξεκινά με μια ευχή που ειπώθηκε πριν από εννέα αιώνες και της οποίας οι συνέπειες εξακολουθούν να καθορίζουν τις ζωές των πρωταγωνιστών. Ο Ιμπραχήμ Ιμπν Μουαουίγια παραμένει δέσμιος ενός πανίσχυρου ιφρίτ, πληρώνοντας το τίμημα μιας επιλογής που έγινε στο μακρινό παρελθόν. Την ίδια στιγμή, ο Ερτουγρούλ επιστρέφει στον κόσμο των θνητών με έναν μόνο στόχο. Να βρει ξανά την ψυχή που έχασε και να ανατρέψει μια μοίρα που μοιάζει προδιαγεγραμμένη. Ανάμεσα σε πολιτικές ίντριγκες, μαγικά πλάσματα, θεότητες, αγγέλους και αρχαίες δυνάμεις, ξετυλίγεται μια ιστορία που κινείται διαρκώς ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν, στον έρωτα και στην απώλεια, στη ζωή και στον θάνατο.

Ένα από τα μεγαλύτερα προτερήματα του βιβλίου είναι ο κόσμος του. Η Δανάη αξιοποιεί τις γνώσεις της γύρω από την ιστορία και την κουλτούρα της Μέσης Ανατολής για να δημιουργήσει ένα σκηνικό που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα δυτικοευρωπαϊκά fantasy πρότυπα. Η Οθωμανική Κωνσταντινούπολη του 17ου αιώνα, τα τζίνι, τα ιφρίτ, οι άγγελοι και οι αρχαίες παραδόσεις δεν λειτουργούν απλώς ως διακοσμητικά στοιχεία του κόσμου, αλλά αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της αφήγησης. Ο αναγνώστης έχει την αίσθηση ότι περιπλανιέται σε μια ζωντανή πόλη γεμάτη μυστικά, όπου πίσω από κάθε γωνιά μπορεί να κρύβεται μια νέα αποκάλυψη.

Παρά τον έντονο φανταστικό χαρακτήρα της ιστορίας, η καρδιά του βιβλίου είναι οι ήρωές του. Ο Ιμπραχήμ είναι ένας χαρακτήρας που κουβαλά το βάρος των επιλογών του και αναμετριέται διαρκώς με τις συνέπειές τους. Δεν είναι ο αλάνθαστος ήρωας που θα σώσει τον κόσμο, αλλά ένας άνθρωπος που έχει υποφέρει, έχει μετανιώσει και συνεχίζει να παλεύει παρά τις ήττες του. Αυτό τον καθιστά ιδιαίτερα ανθρώπινο και εύκολο να τον συμπονέσει κανείς.

Από την άλλη πλευρά, ο Ερτουγρούλ αποτελεί μια εξίσου ενδιαφέρουσα παρουσία. Η δική του πορεία περιστρέφεται γύρω από την αφοσίωση, τη μνήμη και την άρνηση να εγκαταλείψει αυτό που αγαπά. Η σχέση ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες αποτελεί τον βασικό συναισθηματικό πυρήνα του βιβλίου και είναι αυτή που δίνει βάθος στην ιστορία. Η συγγραφέας δεν βασίζεται σε εύκολες δραματικές κορυφώσεις, αλλά χτίζει σταδιακά το συναισθηματικό βάρος της αφήγησης μέσα από τις κοινές αναμνήσεις, τις απώλειες και τις θυσίες των ηρώων.

Ένα ακόμη στοιχείο που ξεχώρισα είναι ο τρόπος με τον οποίο το βιβλίο πραγματεύεται την έννοια του χρόνου. Η ιστορία δεν εξετάζει απλώς έναν έρωτα που αντέχει μέσα στους αιώνες. Θέτει ερωτήματα για το κατά πόσο οι άνθρωποι μπορούν να ξεφύγουν από τη μοίρα τους, αν οι επιλογές μας καθορίζουν πραγματικά το μέλλον ή αν είμαστε εγκλωβισμένοι σε έναν κύκλο γεγονότων που επαναλαμβάνεται. Παράλληλα, το θέμα της ευχής και του τιμήματος που τη συνοδεύει λειτουργεί ως μια ενδιαφέρουσα μεταφορά για τις επιθυμίες μας και το κόστος που συχνά αρνούμαστε να υπολογίσουμε όταν τις κυνηγάμε.

Η γραφή της Δανάης είναι ατμοσφαιρική και κινηματογραφική. Οι περιγραφές δημιουργούν έντονες εικόνες χωρίς να βαραίνουν την αφήγηση, ενώ οι σκηνές δράσης διατηρούν τον ρυθμό γρήγορο και ζωντανό. Παράλληλα, οι πιο ήσυχες και συναισθηματικές στιγμές δίνουν στον αναγνώστη τον απαραίτητο χρόνο για να συνδεθεί με τους χαρακτήρες και να επεξεργαστεί όσα συμβαίνουν.

Αν έπρεπε να επισημάνω κάτι που χαρακτηρίζει συνολικά το βιβλίο, αυτό είναι η ισορροπία ανάμεσα στο επικό και στο προσωπικό. Από τη μία πλευρά έχουμε θεότητες, μαγικά πλάσματα, μάχες και κοσμοϊστορικές συγκρούσεις. Από την άλλη, έχουμε δύο ψυχές που προσπαθούν να βρουν ξανά η μία την άλλη μέσα στον χρόνο. Και τελικά είναι το δεύτερο στοιχείο που δίνει πραγματικό νόημα στο πρώτο.

Αν έχετε διαβάσει την τριλογία της συγγραφέως «Ο θησαυρός της Δαμασκού» τότε γνωρίζετε ακριβώς ποιος είναι ο Ιμπαχήμ και ποιος ο Ερτουγρούλ και, όπως κι εγώ, θα περιμένατε αυτό το βιβλίο από καιρό! Αν έχετε διαβάσει μόνο την «Κυρά του Φεγγαριού» και πάλι θα βρείτε γνώριμα πρόσωπα σε ετούτο το βιβλίο. Αλλά ακόμα κι αν δεν έχετε διαβάσει κάποιο από τα υπόλοιπα βιβλία του σύμπαντος, θα ευχαριστηθείτε την ανάγνωση αυτού εδώ του βιβλίου και λογικά θα θελήσετε να διαβάσετε και τα υπόλοιπα!

Το «Η τελευταία ευχή» είναι ένα βιβλίο που θα ικανοποιήσει ιδιαίτερα τους αναγνώστες του fantasy που αναζητούν κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα μοτίβα του είδους. Με έντονη αραβική μυθολογική επιρροή, συναισθηματικό βάθος, ενδιαφέροντες χαρακτήρες και μια ιστορία που κινείται ανάμεσα στον έρωτα, τη μοίρα και τη θυσία, αποτελεί μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ελληνικές fantasy κυκλοφορίες της χρονιάς. Είναι ένα μυθιστόρημα που μιλά για τις ευχές που κάνουμε, τα λάθη που μας ακολουθούν και τους ανθρώπους που συνεχίζουμε να αγαπάμε ακόμη κι όταν ο χρόνος μοιάζει να έχει τελειώσει.

 

Εκδόσεις Elxis

 

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η Δανάη Ιμπραχήμ γεννήθηκε το 1997 στην Αθήνα, όπου και κατοικεί. Είναι τέκνο ελληνικής και αραβικής καταγωγής και απόφοιτος του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Καταπιάστηκε με τη συγγραφή σε νεαρή ηλικία, αποζητώντας μια απόδραση από την καθημερινότητα. Η ολοκληρωμένη της τριλογία φαντασίας «Ο θησαυρός της Δαμασκού» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή. Έχει συμμετάσχει με διηγήματά της σε συλλογικά έργα: And they lived happily ever after? & There once was a myth. Το καλοκαίρι του 2019 ξεκίνησε να αρθρογραφεί στο διαδικτυακό περιοδικό φαντασίας willowisps.gr. Μπορείτε να τη βρείτε στο Instagram: @danai.ibrahim