Γράφει η Γεωργία Κωστοπούλου

 

Το βιβλίο αυτό θυμάμαι πως το έβλεπα πάρα πολύ όταν κυκλοφόρησε στα αγγλικά και συνέχιζα να το βλέπω για καιρό. Η συγγραφέας του έχει βραβευτεί για τα διηγήματά της αλλά και για το πρώτο της μυθιστόρημα, το οποίο ήταν υποψήφιο και για το βραβείο Booker. Πρόκειται λοιπόν για μια αξιόλογη συγγραφέα και φυσικά, μόλις είδα ότι θα κυκλοφορήσει και στα Ελληνικά, χάρηκα! Γι’ αυτό και το διάβασα με το που το έπιασα στα χέρια μου.

Δε σας κρύβω ότι πρόκειται για ένα βιβλίο, την ηρωίδα του οποίου δε συμπάθησα καθόλου. Πράγμα που δε σημαίνει ότι είναι ένα κακό βιβλίο. Μια χαρά το διάβασα και κατάλαβα, θέλω να πιστεύω, όσα είχε να πει η συγγραφέας. Απλά να είστε προετοιμασμένοι για κάτι τέτοιο. Η ηρωίδα λοιπόν, και αφηγήτρια του βιβλίου, είναι μια νέα κοπέλα, απόφοιτη του Κολούμπια, όμορφη, με μια δουλειά που πολλοί θα ζήλευαν όπως και το διαμέρισμά της στο Άπερ Ιστ Σάιντ του Μανχάταν. Έχει έσοδα από την περιουσία που της άφησαν οι γονείς της και μπορεί, ουσιαστικά, να ζει χωρίς να δουλεύει. Το μόνο που θέλει είναι να κοιμηθεί.

Δεν είναι ότι έχει αϋπνία ή τίποτα τέτοιο. Πάσχει μάλλον από κατάθλιψη, χωρίς όμως να έχει διαγνωσθεί. Αυτό που φαίνεται πως αναζητά, είναι η απομόνωση και η αποχή από τον κόσμο. Έχει μια φίλη, τη Ρίβα, η οποία ζηλεύει την ομορφιά της και τα προνόμιά της, όμως είναι πάντα εκεί δίπλα της και προσπαθεί να τη συμπεριλάβει στη ζωή της. Όμως η ηρωίδα μας προσπαθεί να την απομακρύνει. Ο μόνος άλλος άνθρωπος στη ζωή της, είναι ο φίλος της ή ίσως ο πρώην της, ένας άντρας που την εκμεταλλεύεται και αποζητά μόνο τη σαρκική επαφή και μόνο με τους δικούς του όρους, όμως η ίδια δε φαίνεται να το αναγνωρίζει αυτό.

Παλεύοντας ακόμα με τη θλίψη της για τον χαμό των γονιών της, ο καθένας τους πέθανε για διαφορετικό λόγο, η ηρωίδα παλεύει να «μουδιάσει» τα όσα νιώθει γιατί δεν μπορεί να τα αντιμετωπίσει διαφορετικά. Η λύση της είναι διάφορα οπιούχα και ηρεμιστικά φάρμακα, που κανονικά, δε θα έπρεπε να παίρνει. Βρίσκει μια γιατρό που ξεκάθαρα δεν έχει ιδέα τι κάνει, της λέει ψέματα για το τι την απασχολεί, και προμηθεύεται με συνταγή φάρμακα στα οποία θα την έλεγες και εξαρτημένη. Βρίσκει έτσι ένα τρόπο να απέχει από τη ζωή για ένα χρόνο. Όταν καταλήξει στο σωστό συνδυασμό και τη σωστή δοσολογία, καταλήγει και πότε θα κάνει την επανεμφάνισή της ανάμεσα στους ανθρώπους.

Η συμπεριφορά της με έκανε πολλές φορές να σκεφτώ το πόσο προνομιούχα ήταν που, είχε χορτάσει τόσο απ’ όλα που τελικά το έριξε στα χάπια. Όσο όμως αρχίζει και μοιράζεται πράγματα από το παρελθόν της, αρχίζω κι εγώ να καταλαβαίνω πως κρύβει μέσα της περισσότερες πληγές από όσες φαίνονται.

Η συγγραφέας τοποθετεί την ιστορία στο 2000 και η αλήθεια είναι ότι από όταν διάβασα που δουλεύει ο φίλος της, περίμενα να δω πότε θα φτάσουμε στην ενδεκάτη Σεπτεμβρίου και τι ακριβώς θα συμβεί. Μου φαινόταν πολύ απλό σαν έκβαση και τελικά δεν ήταν αυτό που συνέβη. Δεν ήταν όμως και ένα ευχάριστο τέλος, αυτό μπορώ να το πω.

Θα ήθελα να μάθω και τη δική σας άποψη αν διαβάσετε το βιβλίο, να δω κι εσείς τι αποκομίσατε!

 

Εκδόσεις Ψυχογιός

 

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

Η ΟΤΕΣΑ ΜΟΣΦΕΓΚ είναι συγγραφέας από τη Νέα Αγγλία. Διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί στα λογοτεχνικά περιοδικά Paris Review, New Yorker και Granta και έχουν τιμηθεί με τα βραβεία Pushcart, O. Henry και Plimpton Discovery. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορεί και το πρώτο της μυθιστόρημα, ΑΪΛΙΝ, το οποίο προτάθηκε για το βραβείο National Book Critics Circle, κέρδισε το βραβείο PEN/Hemingway για πρωτοεμφανιζόμενο μυθιστόρημα και συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα για το βραβείο Booker 2016.