Γράφει η Γεωργία Κωστοπούλου

 

Η Lucy Score επιστρέφει στο Στόρι Λέικ και αυτή τη φορά φέρνει μαζί της μια ηρωίδα που δύσκολα περνά απαρατήρητη. Η Ζόι Μούντι είναι χαοτική, αυθόρμητη, ξεχνάει πράγματα, λέει ό,τι σκέφτεται και έχει πάντα μια ατάκα έτοιμη, ακόμη και στις στιγμές που μάλλον θα ήταν προτιμότερο να σωπάσει. Απέναντί της βρίσκεται ο Γκέιτζ Μπίσοπ, ένας άντρας που αγαπά την τάξη, τον προγραμματισμό και τη σταθερότητα και έχει περίπου οργανώσει τη ζωή του μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Με άλλα λόγια; Δεν θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικοί. Και φυσικά, ακριβώς γι’ αυτό λειτουργούν τόσο καλά μαζί.

Στο «Τα λάθη που κάναμε», η Lucy Score επιστρέφει σε όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν τα small-town romances της τόσο απολαυστικά. Μια μικρή πόλη όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, οικογένειες που έχουν τη δική τους δυναμική, ανθρώπους που δεν διστάζουν να ανακατευτούν στις ζωές των άλλων, πολύ χιούμορ, αρκετή δόση χάους και, φυσικά, έναν έρωτα που ξεκινά με δύο ανθρώπους οι οποίοι δεν είχαν καμία πρόθεση να μπλέξουν ο ένας με τον άλλον.

Η Ζόι είναι λογοτεχνική πράκτορας και έχει αφήσει πίσω της τη Νέα Υόρκη για να βρεθεί στο Στόρι Λέικ μαζί με τη φίλη και πελάτισσά της, Χέιζελ. Η επαγγελματική της ζωή βρίσκεται σε μια μάλλον δύσκολη φάση και η οικονομική της κατάσταση δεν της αφήνει ιδιαίτερα περιθώρια για λάθη. Κι όμως, αν υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει τη Ζόι, είναι αυτό ακριβώς, τα λάθη.

Δεν είναι όμως απλώς μια «χαοτική» ηρωίδα για να δημιουργούνται κωμικές καταστάσεις. Πίσω από την αδυναμία της να οργανώσει την καθημερινότητά της και πίσω από το ασταμάτητο χιούμορ της κρύβεται ένας άνθρωπος που έχει περάσει αρκετό χρόνο πιστεύοντας ότι κάτι δεν πάει καλά με τον ίδιο. Η Ζόι έχει μάθει να γελάει με τον εαυτό της πριν προλάβουν να το κάνουν οι άλλοι και να μετατρέπει σχεδόν κάθε δύσκολη στιγμή σε αστείο. Μόνο που όλο αυτό έχει κάποιο λόγο ύπαρξης. Γιατί η Ζόι δεν χρειάζεται απλώς να βρει τον σωστό άντρα. Χρειάζεται να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τον εαυτό της.

Ο Γκέιτζ, από την άλλη, μοιάζει να έχει τη ζωή που η Ζόι δεν θα μπορούσε ποτέ να οργανώσει. Είναι υπεύθυνος, μεθοδικός και αποφασισμένος να δημιουργήσει την οικογένεια και τη σταθερότητα που θέλει. Ξέρει τι ψάχνει από μια σχέση και, τουλάχιστον στην αρχή, πιστεύει ότι ξέρει και ποια γυναίκα θα ταίριαζε σε αυτήν. Και η Ζόι δεν είναι αυτή η γυναίκα. Ή τουλάχιστον δεν είναι αυτή που θα επέλεγε σύμφωνα με το σχέδιό του.

Γιατί η Ζόι είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που έχει φανταστεί. Εκείνος προγραμματίζει, εκείνη αυτοσχεδιάζει. Εκείνος θέλει να ξέρει τι θα συμβεί αύριο, εκείνη μπορεί να αλλάξει σχέδιο τρεις φορές μέχρι το βράδυ. Εκείνος προσπαθεί να κρατά τα πάντα υπό έλεγχο, εκείνη έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα να μετατρέπει ακόμη και μια απλή μέρα σε μικρή καταστροφή. Η χημεία τους, επομένως, δεν είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτή. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο τι συμβαίνει όταν η έλξη αρχίζει να γίνεται κάτι περισσότερο.

Ο Γκέιτζ θέλει μια πραγματική σχέση, ενώ η Ζόι έχει τους δικούς της λόγους να θέλει κάτι πολύ πιο προσωρινό. Και, όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις ιστορίες, η συμφωνία που μοιάζει τόσο απλή στην αρχή αρχίζει σταδιακά να περιπλέκεται. Γιατί είναι πολύ εύκολο να βάλεις κανόνες σε μια σχέση. Το δύσκολο είναι να τους τηρήσεις όταν αρχίζεις να νοιάζεσαι πραγματικά.

Αυτό που κάνει τη σχέση τους ενδιαφέρουσα είναι ότι κανένας από τους δύο δεν λειτουργεί απλώς ως «θεραπεία» για τον άλλον. Δεν έχουμε τη χαοτική ηρωίδα που έρχεται να βάλει λίγη διασκέδαση στη ζωή του σοβαρού ήρωα ούτε τον οργανωμένο ήρωα που έρχεται να «διορθώσει» τη ζωή της ακατάστατης ηρωίδας. Και ευτυχώς.

Ο Γκέιτζ πρέπει και ο ίδιος να αντιμετωπίσει τη δική του ανάγκη για έλεγχο. Η οργανωμένη ζωή του δεν είναι απλώς χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του. Είναι και ένας τρόπος να αισθάνεται ασφαλής. Όταν όλα είναι προγραμματισμένα, ίσως είναι πιο εύκολο να πιστεύεις ότι μπορείς να προστατεύσεις τον εαυτό σου από όσα δεν μπορείς να προβλέψεις. Μόνο που η ζωή δεν λειτουργεί έτσι. Και η Ζόι είναι μάλλον ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να το θυμάται αυτό.

Από την άλλη, η Ζόι πρέπει να μάθει ότι το να λειτουργεί διαφορετικά δεν σημαίνει ότι είναι ελαττωματική. Η αναφορά στη ΔΕΠΥ και στον τρόπο με τον οποίο επηρεάζει την καθημερινότητά της προσθέτει μια σημαντική διάσταση στον χαρακτήρα της. Οι δυσκολίες της δεν παρουσιάζονται απλώς ως χαριτωμένο χάος που προκαλεί γέλιο. Υπάρχουν συνέπειες, απογοήτευση και μια βαθιά αίσθηση ότι ίσως δεν είναι αρκετά «σωστή» για να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των άλλων. Κι αυτό είναι ένα από τα πιο όμορφα μηνύματα της ιστορίας. Η Ζόι δεν χρειάζεται να γίνει λιγότερο Ζόι για να αγαπηθεί. Χρειάζεται να καταλάβει ότι μπορεί να αγαπηθεί ως Ζόι.

Παράλληλα με το romance, η Lucy Score δίνει αρκετό χώρο στις οικογενειακές σχέσεις και στην έννοια της οικογένειας που επιλέγουμε. Το Στόρι Λέικ είναι για ακόμη μία φορά πολύ περισσότερο από ένα σκηνικό. Είναι ένας μικρός κόσμος γεμάτος ανθρώπους που ξέρουν ο ένας τα πάντα για τον άλλον, παρεμβαίνουν εκεί που δεν τους ζητήθηκε και, όταν έρθει η δύσκολη στιγμή, βρίσκονται εκεί. Αυτό το «είμαστε όλοι μαζί σε αυτό» είναι ένα από τα στοιχεία που δίνουν στις ιστορίες της Score τη χαρακτηριστική τους ζεστασιά. Και ειδικά στην περίπτωση της Ζόι έχει ιδιαίτερη σημασία.

Για έναν άνθρωπο που έχει μάθει να αισθάνεται ότι ίσως δεν χωράει εύκολα πουθενά, το να βρεθεί σε μια κοινότητα που δεν της ζητά συνεχώς να αλλάξει για να την αποδεχτεί είναι πολύ σημαντικό. Οι άνθρωποι του Στόρι Λέικ δεν είναι τέλειοι, κάθε άλλο. Είναι αδιάκριτοι, θορυβώδεις, πολλές φορές υπερβολικοί και έχουν την κακή συνήθεια να θεωρούν ότι γνωρίζουν τι είναι καλύτερο για όλους. Αλλά είναι εκεί. Και αυτό είναι που μετράει.

Μου αρέσει ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο η Score χρησιμοποιεί τη μικρή πόλη για να δημιουργήσει αυτή την αίσθηση οικειότητας. Δεν χρειάζεται κάθε σκηνή να αφορά αποκλειστικά τη σχέση των πρωταγωνιστών. Υπάρχει μια ολόκληρη κοινότητα γύρω τους, με τις δικές της σχέσεις, τις εντάσεις, τα αστεία και τα προβλήματά της. Έτσι, το romance αποκτά ένα ευρύτερο πλαίσιο και οι χαρακτήρες δεν υπάρχουν σε ένα κενό που περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από τον έρωτά τους. Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει το χιούμορ.

Η Ζόι είναι πραγματικά απολαυστική σε αυτό το κομμάτι. Οι διάλογοι με τον Γκέιτζ έχουν αυτή την ωραία ενέργεια του «σε εκνευρίζω επειδή μου αρέσεις περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε», ενώ οι άνθρωποι γύρω τους φροντίζουν να κάνουν την κατάσταση ακόμη πιο χαοτική. Υπάρχουν στιγμές που η ιστορία γίνεται πραγματικά αστεία, χωρίς όμως το χιούμορ να ακυρώνει τις πιο δύσκολες πλευρές της.

Γιατί πίσω από την ανάλαφρη επιφάνεια υπάρχουν θέματα όπως η απώλεια, το πένθος, η οικογενειακή απόρριψη, η ανάγκη για αποδοχή και η προσπάθεια να καταλάβουμε ποιοι είμαστε όταν σταματάμε να προσπαθούμε να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες των άλλων. Στοιχεία που κάνουν το βιβλίο κάτι περισσότερο από μια ακόμη ιστορία αγάπης.

Η Ζόι και ο Γκέιτζ πρέπει να αφήσουν στην άκρη δύο πολύ διαφορετικές αυταπάτες. Εκείνη πρέπει να σταματήσει να πιστεύει ότι είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να διορθωθεί. Εκείνος πρέπει να αποδεχτεί ότι δεν μπορεί να προγραμματίσει τη ζωή μέχρι την τελευταία της λεπτομέρεια. Και οι δύο, με διαφορετικό τρόπο, πρέπει να μάθουν να αφήνονται. Να κάνουν χώρο για το απρόβλεπτο. Να αποδεχτούν ότι μερικές φορές τα πράγματα δεν πηγαίνουν σύμφωνα με το σχέδιο και αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πήγαν στραβά.

Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που ο τίτλος «Τα λάθη που κάναμε» ταιριάζει τόσο πολύ στην ιστορία. Τα λάθη δεν παρουσιάζονται απλώς ως αποτυχίες. Είναι αποφάσεις, παραλείψεις, φόβοι και επιλογές που μπορούν να μας οδηγήσουν σε εντελώς διαφορετικό δρόμο από εκείνον που είχαμε σχεδιάσει. Και μερικές φορές χρειάζεται να φτάσουμε αρκετά μακριά από το αρχικό μας σχέδιο για να ανακαλύψουμε τι πραγματικά θέλουμε.

Το «Τα λάθη που κάναμε» είναι μια μεγάλη, χορταστική ιστορία αγάπης σε μια μικρή πόλη που εστιάζει τόσο στη σχέση των πρωταγωνιστών όσο και στους ανθρώπους γύρω τους. Έχει χιούμορ, έντονη χημεία, οικογενειακό χάος, τρυφερές στιγμές και χαρακτήρες που κουβαλούν περισσότερα απ’ όσα φαίνονται αρχικά. Και πάνω απ’ όλα έχει μια ηρωίδα που δεν χρειάζεται να γίνει πιο τακτική, πιο ήσυχη, πιο προβλέψιμη ή πιο «εύκολη» για να αξίζει την αγάπη.

Η Ζόι είναι χαοτική. Ο Γκέιτζ είναι οργανωμένος. Εκείνη κάνει τα πράγματα τελευταία στιγμή. Εκείνος θέλει να τα έχει προγραμματίσει από χθες. Εκείνη βλέπει τη ζωή σαν μια σειρά από αυτοσχέδιες αποφάσεις. Εκείνος θα προτιμούσε να έχει ένα spreadsheet. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, πρέπει να βρουν έναν τρόπο να συναντηθούν στη μέση. Γιατί τελικά, ίσως το ζητούμενο δεν είναι να βρεις έναν άνθρωπο που ταιριάζει απόλυτα στο σχέδιο που έχεις φτιάξει για τη ζωή σου. Ίσως είναι να βρεις εκείνον με τον οποίο μπορείς να αφήσεις για λίγο το σχέδιο στην άκρη.

 

Εκδόσεις Ψυχογιός

 

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η ΛΟΥΣΙ ΣΚΟΡ είναι συγγραφέας #1 μπεστ σέλερ στο Amazon και στους New York Times. Μεγάλωσε σε μία οικογένεια που επέμενε να διαβάζει στο τραπέζι του φαγητού και σπούδασε δημοσιογραφία.
Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και το διεθνές μπεστ σέλερ ΟΣΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΠΕΡΑΣΑΜΕ πρόκειται να μεταφερθεί στη μικρή οθόνη. Ζει στην Πενσιλβάνια με τον σύζυγό της και τη γάτα τους. Όταν δεν περνά τον χρόνο της πλάθοντας αξέχαστους χαρακτήρες, η Λούσι διαβάζει βιβλία που έχουν γράψει άλλοι συγγραφείς, τσιμπολογά κι ενίοτε γυμνάζεται.